zaterdag 23 sept 2017
Afdrukken
PDF
 
DE GESCHIEDENIS VAN DUBROVNIK.

Dubrovnik is opgebouwd in de eerste helft van de 7de eeuw door een groep van vluchtelingen uit Epidaurum (momenteel Cavtat). Zij vestigden hun nederzetting op een eiland en noemde het Laus. Tegenover hun locatie, aan de voet van de Srd berg, vestigden Slaven hun eigen nederzetting genaamd Dubrovnik (naar 'Dub' - hout soort). De nederzettingen waren gescheiden door een kanaal, welke gevuld was in de 12de eeuw, het huidige Placa of Stradun, en sinds toen zijn de 2 vestigingen verenigd. Op dat moment werden de stadswallen rond de stad gebouwd ter verdediging tegen verschillende vijanden (Arabieren, Venetianen, Macedoniërs, Serviërs, enz .. ). Van bij de opbouw was de stad onder de bescherming van het Byzantijnse rijk. Zij hielpen Dubrovnik tijdens de oorlog tegen (Saracenen) (886-887), Bulgarije-Macedonië (988) en Serviërs (1184). Na de kruistochten kwam Dubrovnik onder de souvereiniteit van Venetië terecht (1205-1358), en tijdens het vredesverdrag in Zadar, werd het een deel van het Hongaars-Kroatisch koninkrijk. Daar zij het zelfbestuur verkregen hadden,, verplicht waren tot het betalen van een hun bijdrage aan de koning en het bijstaan van de vloot, startte Dubrovnik zijn bestaan als een vrije staat en kende een hoogte punt in de 15de-16de eeuw. Het had een eigen munt, een senaat, een vlag, een onafhankelijke legislatuur en zijn heilige St. Blasius. De gouden eeuw van de Republiek Dubrovnik was in de 16de eeuw. De Venetiaanse republiek verzwakte en Dubrovnik nam het voortouw in het Adriatisch deel. Bekende namen in de literatuur en poëzie zijn Marin Držic, Ivan Gundulic, Ruder Boškovic in de wetenschap en er zijn er veel meer. In 1526 erkende Dubrovnik de overheersing van de Turkse sultan (een jaarlijkse bijdrage werd betaald aan de sultan). Een crisis in de scheepsbouw en vooral een catastrofale aardbeving op 6 april 1667 die 5000 bewoners doodde, incluis de Rector, de meeste openbare gebouwen gelijk maakte met de grond, vernietigde het welzijn van de Republiek.

Met veel moeite herstelde de Republiek zich gedeeltelijk, maar er bleef wel een schaduw hangen over de vroegere Republiek. In 1806 gaf Dubrovnik zich over aan de Franse troepen, daar dit de enige manier was om uit de 1 maand durende omsingeling van de Rusisch-Montenegreinse vloot, uit te komen (3000 kannonballen kwamen terecht op de stad). De Fransen verjaagde de Rusisch-Montenegreinse vloot en redde Dubrovnik op dat moment. Het Franse leger geleid door Napoleon trok in 1806 Dubrovnik binnen. In 1808 ontbond Marshal Marmot the Republiek Dubrovnik. (de naam was in gebruik sinds de 15de eeuw) Op het congres in Wenen in 1815 werd de regio Dubrovnik een deel van Dalmatië en Kroatië, en sindsdien had het dezelfde politieke toekomst als hen. Wat volgde was een Kroatisch gevecht voor onafhankelijkheid in 1991. De stad was totaal omsingeld gedurende 8 maanden, verschillende keren gebombardeerd en gedeeltelijk brutaal verwoest op 6 december 1991. Momenteel is het cultureel en historisch erfgoed voor het grootste deel gerestaureerd.

Dubrovnik city

Stradun Dubrovnik

air vieuw Dubrovnik

Dubrovnik city walls

Onophrian fountain in Dubrovnik

Fortress Revelin Dubrovnik
DE STADSMUREN.

Het meest herkenbare kenmerk van de historische stad Dubrovnik, bekend over de gehele wereld, zijn de stadsmuren, 1940 meters lang en het omcirkeld de stad. Deze constructie bestaat uit een aantal forten, bastions, torens en alleenstaande forten. De muren werden gedurende tijden van angst en permanent gevaar systematisch gebouwd en zijn bewaard gebleven tot op heden.

 

De geschiedenis van de fortificatie gaat terug tot in het begin van de Middeleeuwen. De gehele stad werd omringd door muren in de 13de eeuw, op uitzondering van het Dominikaans klooster, welke pas onder bescherming kwam in de 14de eeuw. De gemiddelde dikte was 1.5 meter. Aanvallen van de Turken en de Venetianen dwongen de mensen van Dubrovnik tot het herstellen en herstructureren van de fortificatie. De meeste forten werden versterkt, vooral degene wijzend naar het vaste land, en nieuwe forten en bastions aan de voorzijde van de muren werden voltooid in minder dan 3 jaren.

 

De Bel Toren met klok werd in 1444 gebouwd in het verlengde van Placa. Deze 31 meter hoge toren is samen met de Minceta Toren en het beeld van Roland een van de symbolen van de stadsstaat. Het werd gebouwd door de lokale meesters Grubacevic, Utisenovic en Radoncic. Voor de bouw van deze toren was de stadsklok gevestigd aan het paleis van de Rector.
In 1509 heeft de gerenomeerde bellen maker Ivan van Rab een andere bel gegoten met een opschrift van Ilija Lampridije Crijevic.
De toren werd tevens beschadigd bij de grote aardbeving, verloor zijn stabiliteit, het leunde en stond op instortingsgevaar. Daarom werd de toren herbouwd in 1929 naar zijn originele tekeningen.
De hoofdmuur is landinwaarts 4 tot 6 meter dik, en degene aan de zee is 1.5 tot 3 meter. De hoogte bereikt op sommige plaatsen 25 meter. de muur landinwaarts wordt beschermd door een bijkomende steile muur ter bescherming tegen vijandelijk artillerie.
De muren zijn op voorname punten beschermd door sterke forten. De sterke ronde Minceta Toren in het noorden, de haven wordt beschermd door het Fort Revelin in het oosten en door het grote Fort van Sint John in het zuid-oosten.. The Westelijke ingang van de stad wordt beschermd door de sterke en mooie toren Bokar. Het westelijk gedeelte van de stad wordt ook beschermd voor gevaar van de zee en het land door het machtige Fort Lovrijenac. De stadsmuren zijn bijkomend beschermd met 2 ronde torens, 12 forten, 5 bastions en 2 hoektorens, terwijl de steile muur geflankeerd wordt door één grote en 9 kleine bastions. Het hele systeem werd gevuld door een groot aantal wapens.
De ingang vanuit het westen gebeurde door de gefortificieerd en de goed beschermde Pile Poort, terwijl de oostelijke Ploce Poort bijkomend beschermd werd door het Fort Revelin. De ingang naar de haven gebeurde door 2 poorten , de Haven Poort en de Vismarkt Poort.

DE MINCETA TOREN.

De Minceta toren is het voornaamste punt van het systeem betreffende gevaar vanuit het land. de naam is afgeleid van de eigenaars van de grond. 'Mencetic'. Het werd in 1319 gebouwd als een sterk 4-zijdig fort.Het werd gebouwd door Nicifor Ranjina. Na de val van Constantinopel and Bosnie, nodigde de Republiek een bekend architect uit 'Michelozzo di Bartolomeo of Floreence'.
Hij reconstrueerde de toren. Rond het eerder gebouwde fort bouwde hij een nieuwe ronde toren aangepast aan de nieuwe technieken van oorlogsvoering.

De muren van de nieuwe toren waren 6 meters dik en bezat een aantal beschermde beschermde geschutspoorten.
De bouw van de toren werd beëindigd in 1464, en is het symbool van de onoverwinnelijke stad Dubrovnik.


HET FORT VAN DE PASSING BELL.

Het zuidelijk gedeelte van de muren stijgt uit boven de steile kliffen. Het werd gebouwd in het begin van de 16de eeuw volgens plannen van Paskoje Milicevic. Door het grote aantal geschutspoorten was dit fort het centrale gedeelte van de bescherming tussen de toren Bokar en het fort va nSint John. Het werd vernoemd naar de bel in de naburige kerk van Sint Peter.

HET FORT VAN ST. JOHN.

Dit fort dat ook bekend staat als de Mulo Toren, is een complex monumentaal gebouw aan de zuid-oostelijke zijde van de oude stad, en controleerde en beschermde de ingang van de haven. Het werd gebouwd in het midden van de 14de eeuw, maar werd verschillende malen verbouwd gedurende de 15de en 16de eeuw. De huidige aanblik dateert uit de 16de eeuw en is vooral het werk van Paskoje Milicevic. De zijde richting zee is rond en het onderste gedeelte van de muur is The side towards sea is round and the lower part of the wall is gebogen, terwijl het gedeelte richting stad uit steile vertikale muren bestaat.

HET FORT REVELIN.

Gedurende het Turkse gevaar en de val van Bosnie, werd in 1462 het fort Revelin gebouwd ten oosten van de stad , een vrijstaand fort dat voor extra bescherming zorgde voor gevaar vanuit het binnenland . De naam is afgeleid van rivelin, een term uit de militaire architectuur welke reffereert naar gebouwen die gebouwd werden tegenover de stadspoort om een betere bescherming te kunnen garanderen tegen vijandelijke aanvallen..Het gevaar voor aanvallen van Venetianen verplichte de stad om kwetsbare delen van de stadsfortificatie te versterken. In 1538 keurde de senaat de plannen voor een nieuw en sterker Revelin van Antonio Ferramolino goed. Het werd het sterkste stadsfort, welke de oostelijke zijde van de stad beschermde. Een brug over de beschermende gracht verbind het fort met de Ploce Poort, en een andere verbind het met de oostelijke voorstad. Revelin werd het administratie centrum van de Republiek.

DE TOREN BOKAR.

Het werd gebowd door Michelozzo van Florence op het moment dat de stadsmuren werden gereconstrueerd. De toren werd opgebouwd ter bescherming van de Pile Poort. Het fort werd gebouwd in 2 verdiepingen, recht tegenover de middeleeuwse muur.

HET FORT LOVRIJENAC.

 



Dit bekende fort werd gebouwd op een rots op een hoogte van 37 meter. Het fort was zeer belangrijk voor de bescherming van het Westers gedeelte van Dubrovnik, tegen aanvallen vanuit het land en vanuit de zee. Het fort werd vermeld in een legende uit de 11de eeuw. Het werd meerdere keren gereconstrueerd. De belangrijkste reconstructie gebeurde samen met die van andere forten in de 15de en 16de eeuw.
Daar het tevens grote schade opliep tijdens de grote aardbeving van 1667, werd Lovrijenac ook hersteld in de 17de eeuw. Het werd verdedigd door 10 grote kannonnen. De grootste en meest bekende was Guster (hagedis). Het heeft nooit een schot afgevuurd. Daar een inname van dit dominante fort een groot gevaar kon betekenen voor de stad en de republiek, onthult de reconstructie alle wijsheid en voorzichtigheid van de administratie. De muren die bloot gesteld waren aan vijandig geschut zijn bijna 12 meter dik, maar de grote muur gericht naar de zee overschrijdt zelfs geen 60 centimeter.
Er staat een een bekende inscriptie boven de ingang : non bene pro toto libertas venditur auro wat betekend : vrijheid wordt niet verkocht voor al het goud in de wereld.

 

DE PILE POORT.

De Pile Poort was de hoofdingang tot de stad. (van het Grieks Pyle, 'Poort')
De Poort kreeg zijn huidige vorm in 1537 toen de buitenste toren met Renaissance gewelf gebouwd werd en het beeld van St Blasius, de patroon heilige van Dubrovnik, geplaatst werd in een rijkelijk versierde nis. De aanloop naar de poort ligt over een stenen brug en een houten ophaalbrug, opgehangen door ketens.


HET KLOOSTER VAN ST. CLARE.

Het is gesitueerd dicht bij de stadsmuren, oostelijk van het binnenste van de Pile Poort. Het werd gebouwd op het einde van de 13de en in het begin van de 14de eeuw. Het was één van de meest respectabele kloosters in de republiek. In 1434 werd een weeshuis gevestigd in dit klooster.

DE GROTE FONTEIN VAN ONOFRIO.



In het midden van een pleintje vlakbij Pile Poort ligt de grote fontein van Onofrio. Het werd gebouwd in 1438 door de Napolitaanse aannemer Onofrio della Cava die ingehuurd was door de Republiek om een stedelijk aquaduct te bouwen. Terwijl de meerderheid van de Dalmatische steden onder Venetiaans gezag het waterprobleem oplosten door de bouw van grote reservoirs voor regenwater, besloot Dubrovnik om water te halen van de bron. Onofrio haalde water uit de bron Sumet genaamd, bij de Rijeka Dubrovacka, 12 km weg van de stad. Hij bouwde 2 takken bij Konali boven de stad. Eentje bevoorraadde de atelier bij Pile en de andere de stad op niveau van de Minceta Toren. Het water van de stad was beschikbaar voor het publiek op 2 plaatsen :
aan een grote fontein met een water reservoir welke hij bouwde vlakbij de Westerse poort, en aan een kleinere fontein in het oosten welke de marktplein bij het Luza plein bevoorraadde. De Grote fontein van Onofrio lijkt op een replica van de gewezen Romaanse doopkapel van de vroegere kathedraal op het Bunic plein.


PLACA (STRADUN).

Placa is de hoofdstraat in de oude stad Dubrovnik en is de meest geliefde prommenade en plaats om samen te komen. Het is de belangrijkste handelsstraat van het centrum..De breedste en mooiste straat verdeelt de oude stad in een Noordelijk en Zuidelijk deel. De straat is ontstaan in het begin van de 11de eeuw. Een kanaal scheidde het eiland Lava en de nederzeting er tegen over. Het kanaal werd gevuld met zand om de beide kanten te verenigen. Dit werd Placa. Placa is afgeleid van het Grieks en Latijnse Platea (straat). De huidige vorm werd bekomen na de aardbeving van 1667.


HET LUZA PLEIN.

De oostelijke verwijding van Placa - het plein Luza - was vroeger een markt. Het beeld van Roland rust in het midden van het plein en een groot aantal belangrijke administratieve en heilige gebouwen zijn hier gesitueerd.

HET BEELD VAN ROLAND.

In het midden van het plein Luza staat een hoog en rank beeld met vlaggestaf, gedecoreerd met de legendarische middeleeuwse ridder Roland. Het beeld werd geplaatst in 1418 en uitgehouwen door de beeldhouwer Bonino van Milan.
Deze ridder verdedigde Dubrovnik tegen rooftochten van Sarazeense piraten. Roland van Dubrovnik is een symbool van de loyaliteit voor Sigismund, wiens bescherming cruciaal was bij de twist tegen de Venetianen.

DE BELLEN TOREN.

De Bellen Toren met klok werd gebouwd in 1444 recht in het verlengde van de Placa. Het is 31 meter hoog en is samen met de Minceta toren en het beeld van Roland één van de symbolen van de vrije stadsstaat. Het werd gebouwd door de lokale meesters Grubacevic, Utisenovic en Radoncic. Voor de bouw van de toren hing de stadsklok aan het paleis van de Rector. In 1509 goot de bekende bellen-maker Ivan of Rab een nieuwe bel met opschrift van Ilija Lampridije Crijevic. De toren werd ook geraakt door de aardbeving, verloor zijn stabiliteit en stond op gevaar van instorten. Daarom werd het herbouwd in 1929 naar de originele tekeningen.

HET PALEIS VAN DE RECTOR.

Dicht bij het stadshuis ligt het paleis van de Rector, Dit buitengewoon monument van eeuwenoude architectuur is onovertroffen niet alleen in Dubrovnik maar over de gehele Adriatische kust. Dit Gotische en Renaissance paleis dankt zjin huidige vorm aan vele bijvoegsels en verbouwingen tijdens een stormachtige geschiedenis. Een verdedigingsbolwerk stond in het begin van de middeleeuwen naast het huidige paleis. In de Statuten van 1272 werd verwezen naar een castrum. In 1296 noemde het castellum. De term palatium (paleis) dook op in documenten uit 1349, en later verscheen de term palazzo maggior.
Daar documenten soms de delen specifiëren, kon afgeleid worden dat het een gebouw was met hoektorerns, 2 vleugels en een hoge muur welke de binnenplaats omsloot. De intentie om het gebouw te verfraaien kwam werd duidelijk in de 15de eeuw.

Deze intentie werd vergemakkelijkt door dat brand en buskruitexplosies het gebouw en zijn torens serieus beschadigde. daardoor moest het praktisch vanuit zijn fundamenten herbouwd worden. Na de brand van 1435, die het gebouw en zijn torens vernielde, besloot the overheid om een nieuw en mooier paleis te bouwen. De taak werd toevertrouwd aan Onofrio della Cava. Het paleis van de Rector werd een Gotisch gebouw bestaande uit 2 verdiepingen. Alhoewel de inrichting van het gebouw Gotisch was, toont het tekenen van vroeg Renaissance.
Een buskruit explosie in de wapenkamer van het paleis gebeurde in 1463 en beschadigde het grotendeels. De vernieuwing werd toevertrouwd aan Michelozzo of Florence. Zijn plannen waren voor de Hoogste Raad te veel in de Renaissance stijl en het werk werd verder gezet door anderen.
Nieuwe schade werd veroorzaakt door de aardbeving van 1520. Eén van de meesters die het gebouw repareerde was Petar Andrijic. Het Paleis leed grote schade in 1667. Het zuidelijk gedeelte brak af en werd vernieuwd in de Barok stijl.
Een bel werd op het eerste verdieping geplaatst. Het was versierd met rijke rococo decoraties en verbonden met een klok mechanisme.
Dankzij vele ongelukken, werd het paleis van de Rector een uniek gebouw, dat harmonieus gotische, renaissance en barok stijlen combineert.
Buiten dat het paleis het bureau van de Rector, de privé kamers en de receptie was, was het paleis de zetel van de Hoge Raad en van de staatsadministratie, het buskruit magazijn, het wachthuis en de gevangenis.

DE KERK VAN ST. BLAISE.

De St Blasius kerk is één van de mooiste uit het oude Dubrovnik. Het eerste Romaneske gebouw werd verwoest door een aardbeving. Het huidige gebouw dateert uit het begin van de 18de eeuw en vervangt de beroemde oude kerk. Er zijn slecht weinig sporen van het oude gebouw overgebleven in het nieuwe. Het interessantste is Perha, het beeld van St. Blasius met een model van Dubrovnik in de hand; momenteel één van kostbaarste van het land. Het zilveren beeld van St. Blasius is het enige overlevende bewijs van de brand die de kerk verwoestte in de nacht van 24 mei in 1706. Het oude beeld was verplaatst naar de kleine St. Nicholas kerk in Prijeko. Nadat de St Blasius kerk was gereconstrueerd, werd het beeld terug gezonden door een decreet in de senaat van 1715. Een inscriptie werd toegevoegd, vermeldend dat al het goud en zilver in de kerk gesmolten was in de brand, maar dat enkel het beeldje van de sint onaangetast bleef door een mirakel.

 

HET FRANCISCAANS KLOOSTER.

Het Franciscane klooster is gebouwd in de traditionele Romaans Gotische stijl. De bouw startte in 1337. In 1667 werd het compleet verwoest in de grote aardbeving. De poort met Pieta op Stradun is het enige wat over is gebleven van de originele kerk nadat deze was heropgebouwd. De wirwar van het Franciscane klooster wordt aanzien als een meesterwerk in de architectuur in Dubrovnik. Het was gebouwd in Romaans Gotische stijl door de bekende Mihoje Brajkov afkomstig uit Bara. De zuilen zijn een echt voorbeeld van Romaanse stijl, met dierlijke motieven verwijzend naar de gotiek.
Het hoog verheven interieur (eens befaamd door de aanwezigheid van plafond beschilderingen door Titian) werd gereconstrueerd na de grote aardbeving van 1667.
De oude apotheker, gelokaliseerd in het klooster, werd geopend in 1317. Het is de derde oudste in Europa, maar de enige die nog steeds werkzaam is. De inventaris, keramiek, kommen, laboratorium benodigdheden en oude medische boeken uit de oude apotheker worden bewaard in het klooster museum, waar ook nog andere zeer kostbare objecten en voorwerpen van onschatbare waarde uit het historisch en cultureel verleden van Dubrovnik, aanwezig zijn.

 

DE KERK ST. SAVIOUR.

St. Saviour's Church Dubrovnik

Deze kleine kerk werd gebouwd op vraag van de senaat van Dubrovnik in 1520. Het bevind zich tussen het Franciscaner klooster en de poort van Pile, vlak onder de stads wallen. Het werd gebouwd als teken van dank voor de redding van de aardbeving die dat jaar plaats vond. De kerk overleefde de grote aardbeving in 1667, en bleef verder onaangeroerd tot op heden. De plaatselijke bouwers uit Korcula, de gebroeders Andrijic, zijn erin geslaagd de kerk te integreren in deze omgeving. Zij hebben deze fijne smalle kerk gebouwd met een gedecoreerde voorgevel in renaissance stijl, zodat Dubrovnik wederom verrijkt werd met een nieuw staaltje van bouwmanskunst.

DE KATHEDRAAL.

De kathedraal van Dubrovnik staat in het centrum van Poljana Marin Držic, vlakbij het paleis van de rector. De eerste kathedraal werd gebouwd van de 12de tot 14de eeuw in Romaanse stijl. Tijdens de grote aardbeving werd het verwoest en de huidige kathedraal werd herbouwd op dezelfde plaats. De reconstructie gebeurde door Buffalini (1671), Andreeotti, Napoli en werd uiteindelijk afgewerkt door Katicic in 1713.
De Romaans barokke kathedraal is een gebouw met drie hallen en bevat een grote schat en een rits schilderijen van top meesters. De kathedraal is een kruisvorm op plan, met een hoog altaar ongebruikelijk wijzend naar het westen, en een hoge koepel boven de doorgang. De buitenkant is versierd met een balustrade,

Main Menu

Huur een wagen

Accommodaties

Accommodatie zoeken

Login Form